Profile

Profile
Πέτρος Σκαπινάκης, MD,MPH,PhD

31.10.12

Η αξιοπιστία των ψυχιατρικών διαγνώσεων: Αρκετά ερωτηματικά για την Κατάθλιψη

Dsm

Όπως φαίνεται στον πίνακα πιο κάτω, αλλά και στην Αγγλική περίληψη του
άρθρου που μόλις δημοσιεύθηκε στην Αμερικανική Ψυχιατρική Επιθεώρηση,
η αξιοπιστία κάποιων ψυχιατρικών διαγνώσεων (δηλαδή, πόσο συχνά
συμφωνούν δυο ανεξάρτητοι κλινικοί στην διάγνωση του ίσιου ασθενούς
χρησιμοποιώντας τα ίδια κλινικά κριτήρια) είναι αρκετά προβληματική
για κάποιες διαγνώσεις. Δυστυχώς μια από αυτές είναι η κατάθλιψη η
οποία τα πήγε αρκετά άσχημα. Ευτυχώς οι πιο σοβαρές ασθένειες είχαν
καλή αξιοπιστία με την διπολική διαταραχή να τα έχει πάει καλύτερα.
Πιστεύω ότι το πρόβλημα με την κατάθλιψη οφείλεται στο γεγονός ότι
συχνά αυτή αποτελεί το τελικό μονοπάτι άλλων προβλημάτων, κυρίως
διαταραχών άγχους που συχνά προηγούνται. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν
πόσο προσεκτικός πρέπει να είναι ο κλινικός που κάνει την δουλειά
αυτή. Η κατάθλιψη έχει γίνει μια κοινή διάγνωση και δυστυχώς πολλοί
την χρησιμοποιούν ως διάγνωση όταν το πραγματικό πρόβλημα είναι άλλο.

DSM-5 Field Trials in the United States and Canada, Part II:
Test-Retest Reliability of Selected Categorical Diagnoses. Darrel A.
Regier, M.D., M.P.H.; et al. Am J Psychiatry 2012;:.
10.1176/appi.ajp.2012.12070999

Objective: The DSM-5 Field Trials were designed to obtain precise
[standard error of the degree to which two clinicians could independently agree on the
presence or absence of selected DSM-5 diagnoses when the same patient
was interviewed on separate occasions, in clinical settings, and
evaluated with usual clinical interview methods.

Method: Eleven academic centers in the United States and Canada were
selected, and each was assigned several target diagnoses frequently
treated in that setting. Consecutive patients visiting a site during
the study were screened and stratified on the basis of DSM-IV
diagnoses or symptomatic presentations. Patients were randomly
assigned to two clinicians for a diagnostic interview; clinicians were
blind to any previous diagnosis. All data were entered directly via an
Internet-based software system to a secure central server. Detailed
research design and statistical methods are presented in an
accompanying article.

Results: There were a total of 15 adult and eight child/adolescent
diagnoses for which adequate sample sizes were obtained to report
adequately precise estimates of the intraclass kappa. Overall, five
diagnoses were in the very good range [kappa= 0.60-0.79], nine in the
good range [kappa= 0.40-0.59], six in the questionable range [kappa=
0.20-0.39], and three in the unacceptable range [kappa values Eight diagnoses had insufficient sample sizes to generate precise
kappa estimates at any site.

Conclusions: Most diagnoses adequately tested had good to very good
reliability with these representative clinical populations assessed
with usual clinical interview methods. Some diagnoses that were
revised to encompass a broader spectrum of symptom expression or had a
more dimensional approach tested in the good to very good range.

28.10.12

Το στίγμα που συνοδεύει την κατάθλιψη μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο από την ίδια την ασθένεια

Discr2

Το στίγμα που συνοδεύει την κατάθλιψη μπορεί να αποδειχθεί χειρότερο
από την ίδια την ασθένεια.

Σε αυτό το αποτέλεσμα κατέληξε διεθνής μελέτη που δημοσιεύεται στο
έγκυρο Lancet (στην μελέτη συμμετέχει και δείγμα Ελλήνων ασθενών).
Σχεδόν τα δύο τρίτα των ανθρώπων που έπαθαν κάποτε κατάθλιψη ανέφεραν
στην έρευνα ότι βίωσαν διακρίσεις εναντίον τους σε έναν τουλάχιστον
σημαντικό τομέα της ζωής τους.

Πιο συχνές ήταν οι διακρίσεις από μέλη της οικογένειάς τους (40%), από
τα φιλικά τους πρόσωπα (33%), από τον σύντροφό τους (23%), και από τον
εργασιακό τους χώρο (21%).

Σχεδόν επτά στους 10 θα επιθυμούσαν να αποκρύψουν την διάγνωσή τους
από τους άλλους καθώς θα περίμεναν ότι αυτή θα είχε αρνητικό αντίκτυπο
και θα οδηγούσε σε διακρίσεις. Ο φόβος των διακρίσεων και του
στιγματισμού κάνει πολλούς ασθενείς με κατάθλιψη να αποφεύγουν να
αναζητήσουν θεραπεία υπό τον φόβο της αποκάλυψης της διάγνωσης και του
πιθανού στιγματισμού.

Στην φωτογραφία κάτω, ο Νορβηγός Πρωθυπουργός Kjell Bondevik, που
έπαθε κατάθλιψη το 1998 και ήταν ο πρώτος Πρωθυπουργός που βγήκε
ανοιχτά και αποκάλυψε το πρόβλημά του αφήνοντας για τρεις εβδομάδες τα
καθήκοντά του. Ο Bondevik βλέπει το θέμα της ψυχικής υγείας ως ένα
θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. "Όταν είσαι ειλικρινής και ανοιχτός με
αυτό που σου συμβαίνει, όταν δεν ντρέπεσαι να μιλήσεις για το πώς
νιώθεις, τότε ακριβώς αρχίζεις και νιώθεις καλύτερα".

17.10.12

Χρονιότητα (Διάρκεια) των κοινών ψυχικών διαταραχών σε δείγμα 5000 Ελλήνων

Οι κοινές ψυχικές διαταραχές στην Ελλάδα και αλλού συχνά "χρονίζουν" εάν παραμείνουν χωρίς θεραπεία (ως θεραπεία εδώ εννοώ οποιαδήποτε θεραπεία - ακόμη και μια συζήτηση με έναν καλά εκπαιδευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να είναι αρκετή και να οδηγήσει στην αποκατάσταση). Το παρακάτω γράφημα από μελέτη σε 5000 άτομα στην Ελλάδα δείχνει ότι, χωρίς θεραπεία, σχεδόν οι μισοί άνθρωποι που αναφέρουν κάποιο πρόβλημα κατάθλιψης ή αγχώδους διαταραχής συνεχίζουν να το έχουν για πάνω από ένα χρόνο. Η χρονιότητα είναι πιο συχνή για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και την κατάθλιψη με ποσοστά 65% και 56% αντίστοιχα.

(Σημείωση: Τα δεδομένα προέρχονται από έρευνα που κάναμε στο Παν. Ιωαννίνων και είναι ακόμη αδημοσίευτα)

Figure_research